在中共不断要求普通民众“移风易俗”、推行节地生态安葬之际，陕西榆林却被曝存在大面积违法墓园、家族墓和豪华墓。现场图片显示，一些陵园直接建在林地和荒坡之上，山岭间分布着大片墓穴和成片围墙；部分墓区没有完整办公设施，只有简陋围墙、销售电话和划分墓地边界的界桩，却仍在公开经营。
更具讽刺意味的是，在同一个陕西，普通人因一块墓地承受高额费用，大量地方墓园因违法占地受到整治，而中共最高权力家族却拥有由官方命名、维护和宣传的大型陵园。位于陕西富平的习仲勋陵园，长期被列为所谓“爱国主义教育基地”，其正面矗立着习仲勋坐像，现场悬挂“退休不辞、平坟种粮、领导干部、以身作则”的政治标语。
然而，正是这条要求干部“平坟种粮、以身作则”的标语，与陵园本身形成了近乎荒诞的反差。
被要求平坟的是谁？被要求节约土地的是谁？真正拥有大片陵园、雕像、广场和官方纪念体系的又是谁？
榆林群山被墓园切割，违法生意公开进行
从此次披露的现场图片看，榆林多处山地已经被墓园大面积切割。
一张图片显示，陵园入口竖立着大型招牌，标明“万福山陵园”及公司名称、联系电话，墓园内部道路直接延伸至山林深处。另一张照片中，水泥墙上喷涂着“墓地”及联系电话，经营方式极其简陋，却直接面向社会出售墓穴。
更多照片显示，大片坡地上密集分布着白色界桩。界桩将林地和荒坡划成大小不同的地块，显然具有划定墓地使用范围的作用。从远处看，墓园并非零星存在，而是沿着整个山坡延伸，部分区域已经形成规模庞大的墓地群。
在一些区域，一座座封闭式家族墓由围墙分隔。每个墓区占据几十平方米乃至更大范围，墙体顺着山势连成一片。这些墓地不再是普通意义上的单座坟墓，而更像私人家族拥有的小型墓园。
还有一张现场照片显示，一座采用牌楼、石栏、石碑和大型香炉建造的豪华墓，被柏树包围，墓前铺设宽阔石板道路。其建筑规格和占地面积，明显不同于普通墓穴。另一张照片则显示，多人在山坡墓区施工或举行安葬活动，说明部分墓园并非历史遗留，而是仍在继续使用甚至扩建。
这些影像共同呈现出一个事实：榆林殡葬乱象不是一两座孤立的坟墓，而是已经形成了以林地、耕地和山地为载体的大规模墓园产业。
从租地到卖墓，土地被变成一本万利的商品
据此前调查披露，榆林一些墓园经营者从村委会或村集体手中低价租用数百亩林地、耕地，随后将土地分割，以每平方米数百元的价格出售给购墓者。
经营者甚至不需要建设正规的服务大厅，也不需要完整的殡葬设施。只需要圈地、立招牌、喷上联系电话，再用界桩划定面积，就可以开始出售墓地。
在这种经营模式下，原本价格极低的农村土地，一旦以墓地名义切割出售，价格便可能成百上千倍上涨。殡葬不再是公共服务，而成为依靠土地差价牟取暴利的生意。
2026年3月30日起施行的新《殡葬管理条例》明确强调殡葬事业的公益属性，要求加强收费管理和全链条监管，推行不占地或少占地的安葬方式，并鼓励生态、节地安葬。
但榆林现场呈现的却是另一种现实：山地不断被围墙和界桩切割，大面积家族墓继续存在，未经充分公开审批的陵园仍然留下销售电话，墓地仍然作为商品在市场中流通。
这说明，问题从来不只是部分群众保留土葬习惯。真正推动乱象扩张的，是土地暴利、地方权力和失效监管共同形成的利益链。
违法墓园为什么能够长期存在？
数百亩甚至上千亩山地被改造成墓园，不可能在一天之内完成。
从租赁土地、修建道路、砌筑围墙、划分墓区，到公开广告、收取费用、持续建墓，每一个环节都处在地方政府和基层组织的视野之内。
民政部门负责殡葬监管，自然资源部门负责土地用途，林业部门负责林地保护，市场监管部门负责经营活动，乡镇政府和村委会则直接掌握当地土地使用情况。
如此大规模的墓园如果长期存在，就不能再以“没有及时发现”解释。
真正需要回答的是：谁签署了土地租赁协议？谁允许道路和围墙修建？谁知道墓园在公开销售？哪些部门进行过检查？处罚之后为什么仍能施工？违法所得是否被追回？监管人员是否承担责任？
中国央广此前调查其他地区非法陵园时就发现，此类墓园即使被认定违规，实际拆除和恢复土地仍面临地方阻力。 榆林的情况进一步说明，在缺乏公开监督和独立问责的体制中，所谓专项整治往往只处理少数经营者，却不触及违法产业背后的权力关系。
如果一家墓园能够在没有合法手续的情况下经营多年，它依靠的就不仅是市场需求，更可能是地方权力的默许、庇护或利益参与。
同在陕西，习仲勋陵园为何成为规则之外的存在？
榆林墓园的图片中，一片片荒坡被廉价围墙和界桩切割；而位于陕西富平的习仲勋陵园，则拥有广场、台阶、雕像、绿化、花圈陈列和官方政治标语。
习仲勋是习近平之父，曾任中共政治局委员、国务院副总理、全国人大常委会副委员长等职。他的政治地位来自中共内部权力体系，而不是来自中国人民通过自由、竞争性选举作出的授权。
按照中共党章，中共中央总书记由中央委员会全体会议选举，并不由中国公民直接投票产生。中国国家主席则由全国人大选举，而非全国公民一人一票直接选举。
因此，中共所称的“党和国家领导人”，本质上并不是经由人民自由授权产生的民选领袖，而是由一党垄断政治竞争后，在封闭权力体系内部产生的统治者。
公众从未有机会通过公开选举决定习仲勋是否应当担任国家高级职务，也从未被询问是否同意使用土地和公共资源为其建设大型陵园。
关于习仲勋陵园的具体规模，不同公开资料存在明显差异。有资料称陵园及相关区域约10万平方米；另有报道指出，其周边纪念园区在习近平掌权前后经历扩建，并称规模至少达到百亩。由于相关土地审批、工程预算、资金来源和长期维护成本缺乏完整公开，外界难以对其实际范围和公共投入进行独立核验。
正是这种不透明，构成了问题的核心。
普通墓园需要接受民政、土地、林业和市场监管；普通家庭需要遵守面积限制、支付墓位费用和管理费；但最高领导人父亲的陵园由谁审查？土地如何取得？扩建由谁批准？费用由谁承担？是否接受独立审计？
在一党专制体制下，没有独立媒体能够自由调查最高权力家族，没有独立议会能够要求公开预算，也没有独立司法能够审查其中是否存在利益冲突。这使习仲勋陵园事实上处于普通社会无法监督的权力豁免区。
“平坟种粮，以身作则”成为最大的政治讽刺
习仲勋陵园照片中最引人注目的，不只是高大的雕像和宽阔台阶，而是陵园上方那条红色标语：
“退休不辞，平坟种粮，领导干部，以身作则。”
这条标语原本试图塑造习仲勋节俭、服从政策的政治形象，但当它被悬挂在一座规格远超普通墓穴的大型领导人陵园之上时，反而形成强烈讽刺。
普通农民的坟墓可以因整治被平掉，普通家庭被要求放弃传统土葬，普通墓位被限制到极小面积；而要求别人“平坟种粮”的中共领导干部，其本人死后却拥有雕像、广场和被官方长期维护的陵园。
这已经不是简单的言行不一，而是中共权力等级最直观的展示。
对于普通人，“节地安葬”是一项必须执行的行政要求；对于权贵，“陵园”却被重新定义为红色教育基地、党史教育基地和公共纪念设施。
只要换上政治名义，大墓便不再被称为大墓，占地也不再被视为土地浪费，权贵家族的身后安排甚至被包装成全民必须接受的政治教育。
这就是中共体制的制度逻辑：同一片土地，普通人占用是“陈规陋习”，权贵占用则是“爱国主义教育”；普通人的家族墓是整治对象，权力家族的陵园却成为政府组织参观、献花和膜拜的政治圣地。
中共并未消灭封建特权，而是重建了政治贵族制度
中共长期宣称推翻封建制度、消灭特权阶级，但现实表明，它不过是以党内级别取代皇室血统，重新建立了一套政治贵族秩序。
古代帝王通过血统继承权力，死后修建陵寝；中共权贵通过党内组织体系掌握权力，死后则由地方政府建设陵园、故居和纪念馆。
古代陵寝是皇权象征，今天的领导人陵园则被包装成“红色旅游”和“爱国主义教育”。
更值得警惕的是，习仲勋陵园并非与现实权力无关的历史遗迹。其子习近平目前掌握中共党、政、军最高权力，而父亲陵园又在其权力上升时期受到扩建和政治宣传。即使没有公开证据证明习近平本人直接下令，地方官员为了迎合最高领导人而主动扩建，也同样揭示了专制体制中的政治献媚和权力依附。
在民主制度下，涉及现任国家领导人直系亲属的纪念工程，应当接受议会、媒体、审计和公众监督；在中共体制下，这类工程却被笼罩在政治禁区之中。
谁提出质疑，谁就可能被指责为攻击“革命先辈”或挑战政治权威。
普通人：生前为房倾尽所有，死后为墓再次破产
与中共权贵的政治陵园相比，中国普通人的现实更加凄凉。
许多家庭为了购买一套住房，耗尽父母和子女两代人的积蓄，并背负二三十年房贷。人在世时，大部分收入交给房地产、银行和土地财政；去世之后，家属还要在极短时间内支付遗体接运、冷藏、告别、火化、骨灰盒、墓位和管理费。
亲人死亡带来的悲痛，使家属几乎没有议价能力。殡葬服务机构可以利用信息不透明、时间紧迫和传统观念，将原本应当具有公益属性的服务层层加价。
新修订的《殡葬管理条例》专门要求实行服务项目清单化，禁止清单外收费，并要求有关部门遏制过高收费，这本身就说明殡葬乱收费和高额负担已经成为无法回避的社会问题。
普通百姓生前买房，只有几十平方米的居住空间；死后买墓，连一平方米都可能难以承受。
而那些从未经过人民自由选举产生的中共权贵，却可以凭借政治身份，在去世后继续占据大片土地，由官方维护、组织献花，并要求普通人前往接受思想教育。
这不是简单的贫富差距，而是权力制造的生死等级。
殡葬改革到底改革谁？
榆林违法墓园、家族墓和豪华墓当然需要依法调查，违法占用的土地也应得到处理。但如果整治只针对民间经营者和普通百姓，却从不触碰中共权贵陵园，那么所谓殡葬改革就只是一场选择性治理。
对普通群众，改革意味着限制墓地面积、改变传统习俗、承担高昂费用；
对地方利益集团，墓园意味着圈地、售墓和暴利；
对中共权贵，陵园则意味着政治纪念、家族荣耀和官方供奉。
由此看来，真正生活在殡葬改革之外的，不只是榆林那些违法墓园经营者，更是凌驾于法律和公共监督之上的中共权力阶层。
榆林山坡上，一块水泥墙写着墓地销售电话，荒草中插满划分墓穴的界桩；富平陵园里，习仲勋端坐于雕像之上，台阶、花圈和政治标语共同构成权力纪念场所。
两种墓地看似不同，却由同一种制度产生：一个把土地变成暴利商品，一个把权力变成身后特权。
中共要求中国百姓节约最后一平方米土地之前，首先必须回答：
习仲勋等从未经过人民自由选举产生的党国权贵，为什么可以拥有由官方维护的大型陵园？这些陵园占用了多少土地？投入了多少公共资金？由谁审批？由谁监督？
为什么普通人的墓地可以被平掉，权贵的陵园却可以成为爱国主义教育基地？
为什么所谓殡葬改革，只能改革没有权力的百姓，却永远无法改革掌握权力的政治家族？
这才是榆林豪华墓和家族墓乱象背后，最不容回避的制度真相。
As the Chinese Communist Party (CCP) continuously demands that ordinary citizens "change customs and habits" and promotes land-saving ecological burials, Shaanxi's Yulin has been exposed for harboring large areas of illegal cemeteries, family plots, and luxury tombs. On-site photos show some cemeteries built directly on forest lands and barren slopes, with vast patches of graves and continuous walls stretching across the ridges. Some burial areas lack proper office facilities, featuring only rudimentary walls, sales hotlines, and boundary stakes marking out plots, yet they continue to operate openly.
More ironically, in the very same Shaanxi province, while ordinary people bear exorbitant costs for a single burial plot and numerous local cemeteries face rectification for illegal land occupation, the CCP's highest ruling family possesses a massive mausoleum officially named, maintained, and promoted by the state. Located in Fuping, Shaanxi, the Xi Zhongxun Mausoleum has long been designated as a so-called "Patriotic Education Base." At its front stands a seated statue of Xi Zhongxun, with political slogans such as "No retirement from duty, flattening graves to plant grain; leading cadres must lead by example" displayed on site.
Yet, it is precisely this slogan demanding that cadres "flatten graves to plant grain and lead by example" that creates an almost absurd contrast with the mausoleum itself.
Who is being asked to flatten graves? Who is being asked to conserve land? And who is it that actually possesses vast mausoleums, statues, plazas, and official commemorative systems?
Yulin's Mountains Carved Up by Cemeteries, Illegal Businesses Operating Openly
Judging from the on-site photos disclosed this time, multiple mountainous areas in Yulin have been heavily carved up by cemeteries.
One photo shows a large sign erected at the entrance of a cemetery, displaying "Wanfushan Cemetery" along with the company name and contact number, with internal roads extending directly into the depths of the forest. In another photo, "Burial Plots" and a contact number are spray-painted onto a concrete wall; the operation is extremely rudimentary, yet it sells graves directly to the public.
More photos show large swathes of slopes densely dotted with white boundary stakes. These stakes divide forest land and barren slopes into plots of varying sizes, clearly serving to demarcate the boundaries of burial plots. Viewed from afar, the cemeteries do not exist in isolation but stretch along entire hillsides, with some areas already forming massive clusters of graves.
In some areas, enclosed family tombs are separated by walls. Each burial plot occupies dozens of square meters or even more, with the walls connecting continuously along the contours of the hills. These burial sites are no longer single graves in the ordinary sense, but resemble small private family cemeteries.
Another on-site photo shows a luxury tomb constructed with archways, stone railings, stone tablets, and a large incense burner, surrounded by cypress trees, with a wide stone-paved path leading to the grave. Its architectural specifications and land footprint are visibly different from ordinary graves. Yet another photo shows several people working or conducting burial activities on a hillside cemetery plot, indicating that some cemeteries are not historical remnants but are still actively used or even expanded.
Together, these images present a stark fact: the funeral chaos in Yulin is not about one or two isolated graves, but has already formed a large-scale cemetery industry utilizing forest land, farmland, and mountain slopes.
From Leasing Land to Selling Graves: Turning Land into a Highly Lucrative Commodity
According to previous investigative disclosures, some cemetery operators in Yulin lease hundreds of mu of forest land and farmland from village committees or village collectives at low prices, then divide the land to sell to buyers at prices of several hundred yuan per square meter.
Operators do not even need to build formal service halls or complete funeral facilities. They only need to enclose the land, set up signs, spray contact numbers, and demarcate areas with boundary stakes to start selling graves.
Under this business model, rural land that originally carried an extremely low price tag can see its value skyrocket hundreds or thousands of times once it is carved up and sold as burial plots. Funerals are no longer a public service but have become a highly lucrative business relying on land price differentials.
The new "Regulations on Funeral Management," which took effect on March 30, 2026, explicitly emphasize the public welfare nature of the funeral industry, requiring strengthened fee management and full-chain supervision, promoting burial methods that occupy little or no land, and encouraging ecological and land-saving burials.
But the reality presented on the ground in Yulin is quite different: mountain slopes are continuously carved up by walls and boundary stakes, large-scale family tombs continue to exist, and cemeteries without fully disclosed public approvals still leave sales numbers, with graves still circulating in the market as commodities.
This shows that the problem has never been merely that some members of the public retain the habit of traditional burials. What truly drives the expansion of this chaos is the chain of interests formed by land windfalls, local power, and failed regulation.
Why Do Illegal Cemeteries Persist Long-Term?
The transformation of hundreds or even thousands of mu of mountain slopes into cemeteries cannot be completed in a single day.
From leasing land, constructing roads, building walls, and dividing burial plots, to public advertising, collecting fees, and continuously building graves—every single step falls within the sight of local governments and grassroots organizations.
The civil affairs department is responsible for funeral supervision, the natural resources department for land use, the forestry department for forest land protection, the market regulation department for business activities, and township governments and village committees directly oversee local land use.
If such large-scale cemeteries exist long-term, it can no longer be explained away by a "failure to discover them in time."
The questions that truly need answering are: Who signed the land lease agreements? Who permitted the construction of roads and walls? Who knew the cemeteries were being sold publicly? Which departments conducted inspections? Why did construction continue after penalties were issued? Were illegal gains recovered? Did regulatory personnel face accountability?
When China National Radio previously investigated illegal cemeteries in other regions, it found that even when such cemeteries were ruled non-compliant, actual demolition and land restoration faced local resistance. The situation in Yulin further demonstrates that in a system lacking public oversight and independent accountability, so-called special rectifications often only target a few operators while leaving the power relations behind the illegal industry untouched.
If a cemetery can operate for years without legal procedures, it relies not just on market demand, but more likely on the tacit consent, protection, or financial participation of local power.
Also in Shaanxi, Why Does the Xi Zhongxun Mausoleum Exist Outside the Rules?
In the photos of the Yulin cemeteries, barren slopes are carved up by cheap walls and boundary stakes; meanwhile, the Xi Zhongxun Mausoleum in Fuping, Shaanxi, boasts plazas, steps, statues, landscaping, wreath displays, and official political slogans.
Xi Zhongxun was the father of Xi Jinping and previously served as a member of the CCP Political Bureau, Vice Premier of the State Council, and Vice Chairman of the National People's Congress Standing Committee. His political status came from the internal power system of the CCP, not from an authorization granted by the Chinese people through free, competitive elections.
According to the CCP Constitution, the General Secretary of the CCP Central Committee is elected by the plenary session of the Central Committee, not directly voted on by Chinese citizens. The President of China is elected by the National People's Congress, rather than through a direct one-person, one-vote election by all citizens.
Therefore, those whom the CCP refers to as "party and state leaders" are, in essence, not democratically elected leaders produced through free authorization by the people, but rulers generated within a closed power system after a single party monopolizes political competition.
The public has never had the opportunity to decide through open elections whether Xi Zhongxun should hold high state offices, nor have they ever been asked whether they agree to use land and public resources to build a massive mausoleum for him.
Regarding the specific scale of the Xi Zhongxun Mausoleum, different public sources show obvious discrepancies. Some sources state that the mausoleum and related areas cover about 100,000 square meters; other reports point out that the surrounding memorial park underwent expansion around the time Xi Jinping took power, claiming the scale reached at least a hundred mu. Because relevant land approvals, project budgets, funding sources, and long-term maintenance costs lack complete disclosure, it is difficult for the outside world to independently verify its actual scope and public investment.
It is precisely this lack of transparency that constitutes the core of the problem.
Ordinary cemeteries must accept supervision from civil affairs, land, forestry, and market regulation; ordinary families must comply with size limits and pay for burial plots and management fees. But who reviews the mausoleum of the supreme leader's father? How was the land acquired? Who approved the expansion? Who bears the costs? Is it subject to independent audit?
Under a one-party authoritarian system, no independent media can freely investigate the supreme ruling family, no independent parliament can demand budget disclosures, and no independent judiciary can review whether conflicts of interest exist. This effectively places the Xi Zhongxun Mausoleum in a zone of power immunity that ordinary society cannot supervise.
"Flattening Graves to Plant Grain, Leading by Example" Becomes the Ultimate Political Irony
The most striking feature in the photos of the Xi Zhongxun Mausoleum is not just the tall statue and wide steps, but the red slogan hanging above the mausoleum:
"No retirement from duty, flattening graves to plant grain; leading cadres must lead by example."
This slogan was originally intended to project a political image of Xi Zhongxun as frugal and compliant with policies. However, when hung over a massive leader's mausoleum whose specifications far exceed ordinary graves, it instead creates a powerful irony.
The graves of ordinary farmers can be flattened for the sake of rectification, ordinary families are asked to abandon traditional burials, and ordinary burial plots are restricted to tiny dimensions; yet the CCP leading cadre who demanded that others "flatten graves to plant grain" possesses a statue, a plaza, and a state-maintained mausoleum after his death.
This is no longer simple inconsistency between words and deeds; it is the most direct display of the CCP's hierarchy of power.
For ordinary people, "land-saving burial" is an administrative mandate that must be executed; for the ruling elite, "mausoleums" are redefined as red education bases, party history education bases, and public commemorative facilities.
As long as a political label is applied, a grand tomb is no longer called a grand tomb, land occupation is no longer viewed as land waste, and the after-death arrangements of elite families are even packaged as political education that the entire population must accept.
This is the institutional logic of the CCP system: on the same piece of land, occupation by ordinary people is a "backward custom," while occupation by the ruling elite is "patriotic education"; the family plots of ordinary people are targets for rectification, while the mausoleum of a ruling family becomes a political sanctuary where the government organizes visits, flower-laying, and veneration.
The CCP Did Not Abolish Feudal Privilege; It Rebuilt a Political Aristocracy
The CCP has long claimed to have overthrown the feudal system and abolished the privileged class, but reality shows that it has merely replaced royal bloodlines with party ranks, rebuilding a system of political aristocracy.
Ancient emperors inherited power through bloodlines and built mausoleums after death; CCP elites hold power through the party's organizational system, and after death, local governments build mausoleums, former residences, and memorial halls for them.
Ancient mausoleums were symbols of imperial power; today's leaders' mausoleums are packaged as "red tourism" and "patriotic education."
Even more concerning is that the Xi Zhongxun Mausoleum is not a historical relic unrelated to current power. His son, Xi Jinping, currently holds the supreme power over the CCP party, state, and military, and his father's mausoleum underwent expansion and political promotion during the period of his rise to power. Even if there is no public evidence proving that Xi Jinping himself directly ordered it, local officials proactively expanding it to curry favor with the supreme leader equally reveals the political sycophancy and power dependency within the authoritarian system.
Under a democratic system, commemorative projects involving the immediate family members of current national leaders would be subject to oversight by parliament, media, audits, and the public; under the CCP system, such projects are shrouded within political forbidden zones.
Anyone who raises questions risks being accused of attacking "revolutionary predecessors" or challenging political authority.
Ordinary People: Giving Everything for a Home in Life, Going Bankrupt Again for a Grave in Death
Compared to the political mausoleums of the CCP elite, the reality for ordinary Chinese people is far more bleak.
Many families exhaust the savings of two generations—parents and children—and shoulder 20 to 30 years of mortgages just to buy a home. While alive, most of their income is handed over to real estate, banks, and land finance; after passing away, their families must pay for body transport, cold storage, farewell ceremonies, cremation, urns, burial plots, and management fees within an extremely short timeframe.
The grief of losing a loved one leaves families with almost no bargaining power. Funeral service providers can exploit information asymmetry, time pressure, and traditional concepts to mark up services that should otherwise have a public welfare nature.
The newly revised "Regulations on Funeral Management" specifically require a list-based system for service items, prohibit charges outside the list, and demand that relevant departments curb excessively high fees. This in itself demonstrates that arbitrary funeral charges and high financial burdens have become an unavoidable social issue.
Ordinary citizens buy homes in life with only dozens of square meters of living space; in death, they buy graves where even a single square meter may be unaffordable.
Meanwhile, those CCP elites who were never freely elected by the people can rely on their political status to continue occupying vast tracts of land after death, maintained by the state, with organized flower-laying, while requiring ordinary people to visit and receive ideological education.
This is not a simple wealth gap, but a hierarchy of life and death manufactured by power.
Who, After All, is Funeral Reform Reforming?
Yulin's illegal cemeteries, family plots, and luxury tombs certainly need to be investigated according to the law, and illegally occupied land should be dealt with. But if rectification only targets private operators and ordinary citizens while never touching the mausoleums of the CCP elite, then the so-called funeral reform is merely selective governance.
For the ordinary masses, reform means restricting grave sizes, changing traditional customs, and bearing high costs;
For local interest groups, cemeteries mean land grabs, grave sales, and windfall profits;
For the CCP elite, mausoleums mean political commemoration, family glory, and official worship.
From this perspective, those who truly live outside the scope of funeral reform are not just the illegal cemetery operators in Yulin, but the CCP ruling class that stands above the law and public oversight.
On the hillsides of Yulin, a concrete wall displays a grave sales hotline, and boundary stakes dividing burial plots are driven into the wild grass; in the Fuping Mausoleum, Xi Zhongxun sits atop his statue, where steps, wreaths, and political slogans together constitute a site of power commemoration.
The two types of burial sites appear different, yet they are produced by the same system: one turns land into a highly lucrative commodity, while the other turns power into a privilege that outlasts death.
Before the CCP demands that the Chinese public save their last square meter of land, it must first answer:
Why can party and state elites like Xi Zhongxun, who were never freely elected by the people, possess massive mausoleums maintained by the state? How much land do these mausoleums occupy? How much public funding was invested? Who approved them? Who oversees them?
Why can the graves of ordinary people be flattened, while the mausoleums of the ruling elite can become patriotic education bases?
Why is it that the so-called funeral reform can only reform the powerless public, but can never reform the political families holding power?
This is the institutional truth behind the chaos of Yulin's luxury tombs and family plots that cannot be avoided.
Terwijl de Chinese Communistische Partij (CCP) de gewone bevolking voortdurend oproept om "gebruiken en gewoonten te veranderen" en aandringt op landbesparende ecologische begrafenissen, is onthuld dat er in Yulin, in de provincie Shaanxi, op grote schaal illegale begraafplaatsen, familiegraven en luxe graven bestaan. Foto's ter plaatse tonen begraafplaatsen die direct op bosgrond en braakliggende hellingen zijn aangelegd, met uitgestrekte grafvelden en aaneengesloten muren die over de heuvelruggen lopen. Sommige begraafplaatsen hebben geen volwaardige kantoorfaciliteiten, maar slechts eenvoudige muren, verkoopnummers en grenspaaltjes die de kavels markeren, terwijl ze toch openlijk actief zijn.
Nog ironischer is dat in ditzelfde Shaanxi, waar gewone mensen torenhoge kosten betalen voor een enkel graf en tal van lokale begraafplaatsen worden aangepakt wegens illegaal landgebruik, de hoogste machtsfamilie van de CCP beschikt over een reusachtig mausoleum dat officieel door de overheid is benoemd, onderhouden en gepromoot. Het Xi Zhongxun-mausoleum in Fuping, Shaanxi, staat al lang te boek als een zogenaamde "Basis voor Patriottische Opvoeding". Aan de voorzijde prijkt een zittend standbeeld van Xi Zhongxun, met ter plaatse politieke slogans zoals: "Niet wijken na pensionering, graven egaliseren om graan te verbouwen; leidende kaders moeten het goede voorbeeld geven."
Juist deze slogan, die van kaders eist dat zij "graven egaliseren om graan te verbouwen en het goede voorbeeld geven", vormt echter een bijna absurde tegenstelling met het mausoleum zelf.
Van wie wordt gevraagd de graven te egaliseren? Van wie wordt gevraagd land te besparen? En wie bezit er in werkelijkheid uitgestrekte mausolea, standbeelden, pleinen en officiële herdenkingssystemen?
De bergen van Yulin versnipperd door begraafplaatsen, illegale handel vindt openlijk plaats
Uit de onthulde foto's ter plaatse blijkt dat diverse berggebieden in Yulin op grote schaal zijn versnipperd door begraafplaatsen.
Op één foto is bij de ingang van een begraafplaats een groot bord te zien met de tekst "Wanfushan Begraafplaats", inclusief de bedrijfsnaam en een telefoonnummer, waarbij de interne wegen direct diep het bos in lopen. Op een andere foto is op een betonnen muur de tekst "Grafpercelen" met een telefoonnummer gespoten; de bedrijfsvoering is uiterst primitief, maar de graven worden rechtstreeks aan het publiek verkocht.
Andere foto's tonen grote delen van hellingen die dichtbezaaid zijn met witte grenspaaltjes. Deze paaltjes verdelen de bosgrond en braakliggende hellingen in percelen van verschillende grootte, duidelijk bedoeld om de grenzen van de grafruimte te markeren. Van een afstand bezien liggen de begraafplaatsen er niet verspreid bij, maar strekken ze zich uit over de gehele helling, waarbij in sommige gebieden al enorme grafvelden zijn ontstaan.
In bepaalde zones zijn afgesloten familiegraven van elkaar gescheiden door muren. Elk grafperceel beslaat tientallen vierkante meters of zelfs meer, waarbij de muren de contouren van de heuvels volgen en een aaneengesloten geheel vormen. Deze begraafplaatsen zijn geen gewone individuele graven meer, maar lijken eerder op kleine particuliere familiebegraafplaatsen.
Een andere foto ter plaatse toont een luxe graf gebouwd met poorten, stenen hekken, stenen tabletten en een grote wierookbrander, omringd door cipressen, met een breed geplaveid pad dat naar het graf leidt. De architectonische specificaties en het landoppervlak wijken zichtbaar af van die van gewone graven. Weer een andere foto toont meerdere mensen die aan het werk zijn of een begrafenisceremonie houden op een helling, wat aantoont dat sommige begraafplaatsen geen historische overblijfselen zijn, maar nog steeds actief worden gebruikt of zelfs uitgebreid.
Samen tonen deze beelden een onmiskenbaar feit aan: de chaos in de uitvaartsector in Yulin betreft geen op zichzelf staande graven, maar is uitgegroeid tot een grootschalige begraafplaatsenindustrie op bosgrond, landbouwgrond en berghellingen.
Van landpacht tot grafverkoop: grond veranderd in een goudmijn
Volgens eerdere onderzoeken huren sommige exploitanten van begraafplaatsen in Yulin honderden mu aan bos- en landbouwgrond voor een lage prijs van dorpscomités of dorpscollectieven, om deze grond vervolgens op te delen en voor honderden yuan per vierkante meter aan kopers door te verkopen.
Exploitanten hoeven niet eens formele ontvangstruimtes of volledige uitvaartfaciliteiten te bouwen. Het volstaat om de grond te omheinen, een bord te plaatsen, een telefoonnummer op de muur te spuiten en de kavels met grenspaaltjes te markeren om met de verkoop van graven te beginnen.
Binnen dit bedrijfsmodel kan plattelandsgrond die oorspronkelijk bijna niets kostte, honderden of duizenden keren zoveel waard worden zodra deze als grafperceel wordt opgedeeld en verkocht. Uitvaartverzorging is geen openbare dienstverlening meer, maar een winstgevende handel die drijft op de marges van grondprijzen.
De nieuwe "Regeling op het Uitvaartwezen", die op 30 maart 2026 in werking is getreden, benadrukt expliciet het algemeen nut van de uitvaartsector. De regeling vereist strenger toezicht op de tarieven en de gehele keten, stimuleert begraafmethoden die weinig of geen ruimte beslaan, en moedigt ecologische en landbesparende begrafenissen aan.
De realiteit in Yulin laat echter iets heel anders zien: berghellingen worden voortdurend versnipperd door muren en grenspaaltjes, grootschalige familiegraven blijven bestaan, en begraafplaatsen zonder volledige openbare vergunningen tonen nog altijd verkoopnummers, waarbij graven als handelswaar op de markt blijven circuleren.
Dit toont aan dat het probleem nooit louter heeft gelegen in het feit dat sommige burgers vasthouden aan traditionele begrafenisgewoonten. Wat de wildgroei werkelijk aanjaagt, is de belangenketen die is gevormd door grondspeculatie, lokale machthebbers en falend toezicht.
Waarom kunnen illegale begraafplaatsen zo lang blijven bestaan?
De transformatie van honderden of zelfs duizenden mu aan berghellingen tot begraafplaatsen gebeurt niet van de ene op de andere dag.
Van het pachten van de grond, het aanleggen van wegen, het metselen van muren en het opdelen van grafpercelen, tot het openlijk adverteren, het innen van gelden en het voortdurend bouwen van graven—elke stap vindt plaats onder het oog van lokale overheden en basisorganisaties.
De dienst burgerzaken is verantwoordelijk voor het toezicht op de uitvaartsector, de dienst natuurlijke hulpbronnen voor de bestemming van de grond, de bosbouwdienst voor de bescherming van bosgrond, de markttoezichthouder voor de bedrijfsactiviteiten, en de gemeentebesturen en dorpscomités hebben direct zicht op het lokale grondgebruik.
Als dergelijke grootschalige begraafplaatsen jarenlang kunnen blijven bestaan, kan dit niet langer worden afgedaan met het excuus dat ze "niet tijdig zijn opgemerkt".
De vragen die werkelijk beantwoord moeten worden zijn: Wie heeft de pachtovereenkomsten ondertekend? Wie gaf toestemming voor de aanleg van wegen en muren? Wie wist dat de begraafplaatsen openlijk werden verkocht? Welke instanties hebben inspecties uitgevoerd? Waarom werd er na boetes gewoon doorgebouwd? Zijn de illegale inkomsten teruggevorderd? Zijn de toezichthouders ter verantwoording geroepen?
Toen de Chinese nationale radio eerder onderzoek deed naar illegale begraafplaatsen in andere regio's, bleek dat zelfs wanneer dergelijke begraafplaatsen als illegaal werden aangemerkt, de daadwerkelijke ontmanteling en het herstel van de grond op lokaal verzet stuitten. De situatie in Yulin toont eens te meer aan dat in een systeem zonder openbaar toezicht en onafhankelijke verantwoording, zogenaamde gerichte acties vaak alleen enkele exploitanten aanpakken, terwijl de machtsrelaties achter de illegale industrie buiten schot blijven.
Als een begraafplaats jarenlang zonder legale papieren kan opereren, leunt deze niet alleen op de marktvraag, maar hoogstwaarschijnlijk op de oogluikende toelating, bescherming of financiële belangen van lokale machthebbers.
Eveneens in Shaanxi: Waarom staat het Xi Zhongxun-mausoleum buiten de regels?
Op de foto's van de begraafplaatsen in Yulin worden dorre hellingen opgedeeld door goedkope muren en grenspaaltjes; het Xi Zhongxun-mausoleum in Fuping, Shaanxi, beschikt daarentegen over pleinen, trappen, standbeelden, groenvoorzieningen, kransen en officiële politieke slogans.
Xi Zhongxun was de vader van Xi Jinping en bekleedde voorheen functies als lid van het Politbureau van de CCP, vicepremier van de Staatsraad en vicevoorzitter van het Permanent Comité van het Nationaal Volkscongres. Zijn politieke status vloeide voort uit het interne machtssysteem van de CCP, niet uit een mandaat dat door het Chinese volk via vrije, competitieve verkiezingen was verleend.
Volgens het statuut van de CCP wordt de secretaris-generaal van het Centraal Comité van de CCP gekozen door de plenaire vergadering van het Centraal Comité, en dus niet rechtstreeks door de Chinese burgers. De president van China wordt gekozen door het Nationaal Volkscongres, en niet via rechtstreekse verkiezingen volgens het principe van 'één persoon, één stem' door alle burgers.
Daarom zijn degenen die door de CCP worden aangeduid als "partij- en staatsleiders" in wezen geen democratisch gekozen leiders die door het volk zijn gemachtigd, maar heersers die zijn voortgekomen uit een gesloten machtssysteem waarin één partij de politieke competitie monopoliseert.
Het publiek heeft nooit de kans gehad om via openbare verkiezingen te beslissen of Xi Zhongxun hoge staatsfuncties moest bekleden, noch is hen ooit gevraagd of zij akkoord gingen met het gebruik van grond en publieke middelen voor de bouw van een reusachtig mausoleum voor hem.
Over de exacte omvang van het Xi Zhongxun-mausoleum lopen de openbare bronnen uiteen. Sommige bronnen spreken van een oppervlakte van circa 100.000 vierkante meter voor het mausoleum en de omliggende gebieden; andere rapporten melden dat het omliggende herdenkingspark rond de machtsaanvaarding van Xi Jinping is uitgebreid en dat de omvang minstens honderd mu bedraagt. Omdat volledige openheid over de grondvergunningen, projectbudgetten, financieringsbronnen en langdurige onderhoudskosten ontbreekt, is het voor buitenstaanders onmogelijk om de werkelijke omvang en de publieke uitgaven onafhankelijk te controleren.
Juist dit gebrek aan transparantie vormt de kern van het probleem.
Gewone begraafplaatsen moeten voldoen aan de regels van burgerzaken, ruimtelijke ordening, bosbouw en markttoezicht; gewone gezinnen moeten zich houden aan maximale afmetingen en betalen voor grafruimte en onderhoudskosten. Maar wie controleert het mausoleum van de vader van de hoogste leider? Hoe is de grond verkregen? Wie gaf goedkeuring voor de uitbreiding? Wie draagt de kosten? Wordt dit onafhankelijk gecontroleerd?
Onder een eenpartijstelsel is er geen onafhankelijke pers die vrij onderzoek kan doen naar de familie van de hoogste machthebber, geen onafhankelijk parlement dat openheid van begroting kan eisen, en geen onafhankelijke rechtspraak die kan toetsen of er sprake is van belangenverstrengeling. Dit zorgt ervoor dat het Xi Zhongxun-mausoleum in feite in een zone van politieke immuniteit ligt waar de gewone samenleving geen toezicht op kan houden.
"Graven egaliseren om graan te verbouwen, het goede voorbeeld geven" als ultieme politieke ironie
Het meest opvallende element op de foto's van het Xi Zhongxun-mausoleum is niet het grote standbeeld of de brede trappen, maar de rode slogan die boven het mausoleum hangt:
"Niet wijken na pensionering, graven egaliseren om graan te verbouwen; leidende kaders moeten het goede voorbeeld geven."
Deze slogan was oorspronkelijk bedoeld om Xi Zhongxun te presenteren als een sober politicus die zich naar het beleid schikte. Maar wanneer deze slogan boven een reusachtig mausoleum hangt dat de afmetingen van een gewoon graf verre te boven gaat, werkt dit juist uiterst ironisch.
De graven van gewone boeren kunnen in het kader van herstructureringen worden geëgaliseerd, gewone gezinnen worden geacht traditionele begrafenissen op te geven, en gewone grafpercelen worden beperkt tot een minimale oppervlakte; maar de CCP-leider die van anderen eiste dat zij "graven egaliseerden om graan te verbouwen", beschikt na zijn dood over een standbeeld, een plein en een door de staat onderhouden mausoleum.
Dit is niet langer louter een kwestie van inconsequent handelen; het is de meest directe weergave van de machtshiërarchie binnen de CCP.
Voor de gewone man is "landbesparend begraven" een dwingende administratieve verplichting; voor de machtselite worden "mausolea" hergedefinieerd als bases voor rode opvoeding, partijgeschiedenis en openbare herdenkingsvoorzieningen.
Zodra er een politiek label op wordt geplakt, heet een groot graf geen groot graf meer, wordt landbeslag niet langer gezien als verspilling van grond, en worden de postume voorzieningen voor elitefamilies zelfs verpakt als politieke vorming die de gehele bevolking moet ondergaan.
Dit is de institutionele logica van het CCP-systeem: op hetzelfde stuk grond is het gebruik door gewone mensen een "achterhaald gebruik", terwijl het gebruik door de machtselite "patriottische opvoeding" is; de familiegraven van gewone mensen zijn het doelwit van saneringen, terwijl het mausoleum van de machtsfamilie een politiek heiligdom wordt waar de overheid bezoeken, kransleggingen en verering organiseert.
De CCP heeft de feodale privileges niet afgeschaft, maar een politieke aristocratie hersteld
De CCP beweert al decennia dat zij het feodale stelsel heeft omvergeworpen en de geprivilegieerde klasse heeft afgeschaft, maar de realiteit laat zien dat zij de koninklijke bloedlijnen simpelweg heeft vervangen door partijrangen en zo een nieuwe politieke adelsklasse heeft gecreëerd.
Koningen uit de oudheid erfden hun macht via bloedlijnen en lieten na hun dood praalgraven bouwen; de machthebbers van de CCP verkrijgen hun macht via het organisatorische systeem van de partij, en na hun dood bouwen lokale overheden mausolea, voormalige residenties en herdenkingscentra voor hen.
De oude praalgraven waren symbolen van keizerlijke macht; de mausolea van de huidige leiders worden verpakt als "rood toerisme" en "patriottische opvoeding".
Wat nog meer zorgen baart, is dat het Xi Zhongxun-mausoleum geen historisch monument is dat losstaat van de huidige macht. Zijn zoon, Xi Jinping, heeft momenteel de hoogste macht over de partij, de staat en het leger in handen, en het mausoleum van zijn vader is juist tijdens zijn politieke opmars uitgebreid en politiek gepromoot. Zelfs als er geen openbaar bewijs is dat Xi Jinping hier persoonlijk opdracht toe heeft gegeven, laat het feit dat lokale functionarissen het mausoleum proactief hebben uitgebreid om bij de hoogste leider in de gunst te komen, de politieke vleierij en machtsafhankelijkheid binnen het autoritaire systeem zien.
In een democratisch systeem zouden herdenkingsprojecten voor directe familieleden van zittende regeringsleiders onderworpen zijn aan toezicht door het parlement, de media, accountants en het publiek; in het CCP-systeem zijn dergelijke projecten gehuld in politieke taboes.
Wie vragen stelt, riskeert te worden beschuldigd van het aanvallen van "revolutionaire pioniers" of het tarten van het politieke gezag.
De gewone burger: tijdens het leven alles opofferen voor een huis, na de dood opnieuw bankroet voor een graf
In vergelijking met de politieke mausolea van de CCP-elite is de realiteit voor de gewone Chinese burger schrijnend.
Veel gezinnen steken het spaargeld van twee generaties—ouders en kinderen—in de aankoop van een woning en dragen twintig tot dertig jaar lang een hypotheeklast. Tijdens het leven gaat het grootste deel van het inkomen naar vastgoed, banken en de staatskas via grondopbrengsten; na het overlijden moeten de nabestaanden in zeer korte tijd betalen voor het transport van het lichaam, koeling, de afscheidsceremonie, de crematie, de urn, het graf en de onderhoudskosten.
Het verdriet om het verlies van een dierbare laat nabestaanden vrijwel zonder onderhandelingspositie. Uitvaartorganisaties kunnen misbruik maken van de ondoorzichtige informatie, de tijdsdruk en traditionele opvattingen om diensten die eigenlijk een publiek karakter zouden moeten hebben, fors in prijs te verhogen.
De herziene "Regeling op het Uitvaartwezen" vereist specifiek dat tarieven transparant op een lijst worden vermeld, verbiedt extra kosten buiten de lijst en eist dat relevante instanties buitensporige tarieven aanpakken. Dit toont op zichzelf al aan dat willekeurige uitvaartkosten en hoge financiële lasten een onvermijdelijk maatschappelijk probleem zijn geworden.
Gewone burgers kopen tijdens hun leven een woning met slechts enkele tientallen vierkante meters woonruimte; na hun dood kopen ze een graf waarvan zelfs een enkele vierkante meter onbetaalbaar kan zijn.
Ondertussen kunnen de CCP-prominenten, die nooit via vrije verkiezingen door het volk zijn gekozen, op grond van hun politieke status na hun dood grote stukken grond blijven bezetten, onderhouden door de staat, met georganiseerde kransleggingen, terwijl van gewone mensen wordt verlangd dat zij deze bezoeken om ideologische vorming te ontvangen.
Dit is geen simpel verschil tussen arm en rijk, maar een door macht gecreëerde hiërarchie tussen leven en dood.
Wie wordt er nu eigenlijk hervormd door de uitvaartvernieuwing?
De illegale begraafplaatsen, familiegraven en luxe graven in Yulin moeten uiteraard volgens de wet worden onderzocht, en illegaal in gebruik genomen grond moet worden aangepakt. Maar als de handhaving zich alleen richt op private exploitanten en gewone burgers, terwijl de mausolea van de CCP-elite buiten schot blijven, dan is de zogenaamde uitvaartvernieuwing louter selectief beleid.
Voor de gewone burger betekent de hervorming: beperking van de grafgrootte, aanpassing van traditionele gebruiken en het dragen van hoge kosten;
Voor lokale belangengroepen betekenen begraafplaatsen: landjepik, grafverkoop en woekerwinsten;
Voor de CCP-elite betekenen mausolea: politieke herdenking, familie-eer en officiële verering.
Hieruit blijkt dat degenen die werkelijk buiten de reikwijdte van de uitvaartvernieuwing leven, niet alleen de illegale begraafplaatsexploitanten in Yulin zijn, maar de gehele heersende klasse van de CCP die boven de wet en het publieke toezicht staat.
Op de hellingen van Yulin toont een betonnen muur een telefoonnummer voor grafverkoop, en in het wilde gras staan grenspaaltjes die de grafpercelen markeren; in het mausoleum van Fuping troont Xi Zhongxun op zijn standbeeld, omringd door trappen, kransen en politieke slogans die samen een herdenkingsplaats van de macht vormen.
De twee soorten begraafplaatsen lijken verschillend, maar komen voort uit hetzelfde systeem: het ene verandert grond in een winstgevende handelswaar, het andere verandert macht in een privilege dat de dood overstijgt.
Voordat de CCP van de Chinese burger eist dat hij zijn laatste vierkante meter grond inlevert, moet zij eerst antwoorden:
Waarom mogen partij- en staatsleiders zoals Xi Zhongxun, die nooit via vrije verkiezingen door het volk zijn gekozen, beschikken over reusachtige, door de staat onderhouden mausolea? Hoeveel grond nemen deze mausolea in beslag? Hoeveel publiek geld is hierin geïnvesteerd? Wie heeft hiervoor goedkeuring gegeven? Wie houdt hier toezicht op?
Waarom kunnen de graven van gewone mensen worden geëgaliseerd, terwijl de mausolea van de machtselite bases voor patriottische opvoeding mogen worden?
Waarom kan de zogenaamde uitvaartvernieuwing alleen de machteloze burger hervormen, maar nooit de politieke families die de macht in handen hebben?
Dit is de institutionele waarheid achter de chaos rond de luxe graven en familiegraven in Yulin die niet kan worden ontweken.
参与讨论Join the discussionNeem deel aan het gesprek
请围绕事实与观点理性交流。新评论会先进入编辑审核。Discuss facts and views constructively. New comments are reviewed before publication.Bespreek feiten en standpunten op een constructieve manier. Nieuwe reacties worden voor publicatie beoordeeld.
正在检查登录状态…